O nas   |   Kontakt   |   Jak zamawiać   |   Koszty przesyłki   |   Regulamin zakupów   |   Polityka prywatności   |   Odbiór osobisty

z miłości do czytania!

w naszej ofercie znajduje się 139211 produktów
panel Klienta
panel Klienta ▼
zaloguj się |  |
utwórz nowe konto
Twój koszyk
Koszyk jest pusty, zapraszamy na zakupy w księgarni internetowej.
Twój koszyk (pusty)
znajdź!
wyszukiwanie zaawansowane >
działy
lovebooks.pl > Uwolnienie twardziela
Uwolnienie twardziela

Uwolnienie twardziela

Piotr Stępniak
Elżbieta Szczygieł

EAN: 9788364675102
ISBN: 978-83-64675-10-2
Stron: 172, Format: 14.5 x 20.5 cm
Data wydania: 2015, Oprawa: miękka
dostępność: 9 szt.
cena: 29,90  19,22 zł
szt.
do koszyka
rabat
36%
oszczędzasz 10,68 zł
odnośnie ceny sugerowanej
Wysyłka w ciągu 48 godzin !
Dostawa już od 3.99 zł !

szczegóły >
Zamów przez telefon:
12 312 03 20
jeżeli planujesz zakup tego produktu w przyszłości > dodaj do schowka
> poleć znajomemu

Historię przemionego przez Chrystusa życia Piotra Stępniaka Fragment książki: (...) Zawsze byłem wielkim buntownikiem. Zaciętość i agresja tak mnie opanowały, że gdy coś mi się nie podobało, bez zastanowienia reagowałem złością, wybuchem – mogłem np. kogoś skopać, przewrócić, albo rzucić się na szybę. Nie zastanawiałem się nad konsekwencjami swoich czynów. Miałem pewne zasady i je stosowałem – nie interesowałomnie, że może ktoś mi się zrewanżuje i mnie pobije, po prostu robiłem to, co dyktowała mi moja niepokorna natura. Dlatego w każdym więzieniu miałem wiele starć z funkcjonariuszami. Kiedy w 1993 roku siedziałem w areszcie na Świebodzkiej we Wrocławiu, puściłem raz straszną wiązankę do funkcjonariusza. Facet wściekł się i zadzwonił po atandę, ale nie powiedział mi o tym, tylko kazał iść do wychowawcy. Gdy szedłem przez korytarz, przyczajeni żołnierze wciągnęli mnie do pustej celi i tam mnie potwornie skopali. Kiedy później zobaczyli, w jakim jestem stanie, sami się wystraszyli i nie wiedzieli, co mają ze mną zrobić. Wzięli mnie na „dźwięki”, żeby nikt nie zobaczył, jak wyglądam, i wezwali lekarza. Kazał mnie zawieźć doszpitala, gdyż stwierdził, że jest ze mną bardzo źle. Cały byłem potwornie obolały, ale najbardziej dokuczało mioko. W szpitalu lekarze przerazili się gdy zobaczyli, jak ono wygląda. Oczywiście nie wierzyli, że tak mnie pobitow areszcie. Pozszywali mi oko i na dwa dni pozostawili w szpitalu pod konwojem, a potem przywieźli mnie z powrotem do więzienia. Szybko jednak okazało się, żemój narząd wzroku bardzo ucierpiał. Zostałem przeniesionydo szpitala więziennego w Bytomiu, a stamtąd do centrum onkologii w Gliwicach. Po różnych badaniach lekarzeorzekli, iż w oku rozwinął się nowotwór. Po tej wiadomościodechciało mi się żyć. Gdy wróciłem do szpitalawięziennego w Bytomiu, rozpacz doprowadziła mnie znówdo szału i autoagresji: zdemolowałem celę i rzuciłem się naszyby, przy czym oczywiście cały się pokaleczyłem. Od tamtego czasu zacząłem ponownie podejmować próby samobójcze. Strażnicy nie radzili sobie ze mną, balisię, że się zabiję, więc ciągle brali mnie na „dźwięki”. W Bytomiu sprawiałem wiele problemów, więc chciano mnie się czym prędzej pozbyć. Przewieziono mnie do aresztu śledczego we Wrocławiu, a następnie do więzieniana ulicy Kleczkowskiej, skąd dowożono mnie na leczenie do szpitala w Bytomiu. Na Kleczkowskiej funkcjonariusze też kilkakrotnie zbili mnie i skopali. Chyba nikt niezdawał sobie sprawy, jak cierpię. Nie mogłem znieść bólui dlatego chciałem się zabić, tym bardziej, że nikt nie dawałmi szans na przeżycie – wszyscy lekarze twierdzili, żeumrę. W szpitalu jako środek przeciwbólowy podawanomi morfinę, poza tym przechodziłem chemioterapię weWrocławiu na Grabiszyńskiej, ale nie wiem, czy to mi cokolwiekpomogło – tyle, że wyłysiałem, opadły mi dziąsła, pewnie jakieś organy osłabły. Chirurgicznie nowotworu nie można było usunąć, gdyż był to najgorszy rodzaj raka– kiedy się go wytnie, zaraz następują przerzuty. Dlatego nie operowano mnie, ale mimo tego przerzuty i tak nastąpiły– nowotwór zaatakował mi płuca. Leczenie nowotworu rozpoczęto w roku 1993 i trwało do 1999 roku, ale nie przyniosło efektów. Zresztą celem niebyło wyleczenie mnie, a jedynie odwleczenie chwili śmierci. Nikt nie dawał mi żadnych nadziei na wyzdrowienie. „Korzystaj pan z życia, gdy wychodzisz na wolność, boniewiele ci już go zostało” – to była jedyna rada, jaką słyszałemod lekarzy. Próbowałem zastosować się do tychwskazówek, gdyż z powodu choroby co jakiś czas trafiałemna urlop. Tylko jak ma korzystać z życia człowiek,który wie, że czeka go śmierć? Dobrze, że w desperacjinie wziąłem karabinu i nie zacząłem zabijać ludzi, bo czasamii takie myśli chodziły mi po głowie – żeby pozabijać wszystkich tych, którzy zrobili mi krzywdę: sędziów, prokuratorów, policjantów... A z dostępem do broni nie miałem żadnego problemu, bo przecież byłem wcześniej w grupie przestępczej. Ponieważ lekarze pozostawali wobec mojej choroby bezradni, to – na ile mogłem – radziłem sobie sam. Na przełomie 1993 i 1994 roku trafiłem do sanatorium w Obornikach. Gdy w okresie Bożego Narodzenia wszyscy byli zajęci świętowaniem, ja tak bardzo cierpiałem, że postanowiłem włamać się do gabinetu lekarskiego, żeby ukraść jakieś środki przeciwbólowe. Wyszedłem na dwór i – chociaż panował straszny mróz – obszedłem budynek dookoła, po czym przez okno wszedłem do gabinetu, skąd ukradłem przeciwbólowe zastrzyki z dolarganu. Ale to nie wszystko. Z czasem próbowałem wziąć leczenie w swoje ręce w jeszcze większym stopniu. Podczas pobytu w Brzegach, gdzie znajdowała się duża biblioteka, szukałemw niej książek o nowotworach, bo miałem nadzieję, że znajdę sposób na wyzdrowienie. Przeczytałem pozycję opisującą przypadki ludzi, którzy sami wyleczyli się ze śmiertelnych chorób. Dowiedziałem się z niej np. o człowieku,który uzdrowił się z gangreny, polewając chore miejsca kwasem. Po takiej informacji ja też postanowiłem wyleczyć się przy pomocy różnych silnie oddziałujących specyfików. Wpuszczałem sobie np. do oka klej, w którym był arszenik, z myślą, że trucizna może zniszczyć nowotwór, więc warto spróbować. Wstrzykiwałem sobie też mocno stężony riwanol. Tabletki, których ludzie używają przy hemoroidach, wprowadzałem sobie do płuc, podobnie wapno.Te wszystkie metody były drastyczne, ale myślę, że dzięki nim choroba rozwijała się wolniej. Pewnie pomogło mi również to, że po wcześniejszych eksperymentach miałem silny organizm – w jakimś stopniu wcześniej się uodpornił. W moim ciele było tyle chemii, że nowotwórnie mógł się tak szybko rozwijać. Przez cały ten czas potwornie cierpiałem. Odczuwałem to tak, jakby ktoś przewiercał mi się przez oko aż do mózgu. Ból sprawiał, że w ogóle nie spałem. Piłem po 10 – 15 kaw dziennie, paliłem po 3 – 4 paczki mocnych papierosów... Kilka razy wziąłem nawet narkotyk orazupiłem się, chociaż zawsze gardziłem alkoholem - teraz uciekłem się i do niego, żeby tylko sobie ulżyć. Brałem też parę razy amfetaminę. Działa ona pobudzająco i powoduje bezsenność, ale u mnie skutek był odwrotny – uśmierzała straszny ból i mogłem choć na chwilę zasnąć. Innymi słowy, amfetamina działała na mnie jak morfina. Dolarganu i morfiny nie przyjmowałem już później domięśniowo, tylko dawałem sobie „w kanał” – dożylnie. Przynosiło mito kilka minut ulgi, a potem ból znowu wracał. W więzieniach i szpitalach, przez które się w tamtym czasie przewinąłem, wszyscy wiedzieli, że mój stan jest bardzo poważny i w związku z tym spodziewali się mojej śmierci. Bywało, że wracałem ze szpitala do więzienia, a koledzy patrzyli na mnie zdziwieni i wołali: „Ty żyjesz? Przecież wszyscy myśleli, że zmarłeś!”. Kiedyś poszedłemdo szpitala więziennego po zdjęcia rentgenowskiei na mój widok strażnik przestraszył się. Nie chciał wierzyć, że to ja. W końcu zadzwonił do ambulatorium i mówi: „Pani doktor, przyszedł tu Stępniak i chce zdjęcia”. Zareagowała zdziwiona: „Kto? Stępniak? Przecież on nie żyje!”. Funkcjonariusz odpowiedział: „Ależ żyje! Jest tu, stoi przede mną”. Ona na to: „Tak? Ratunku! To niech tu przyjdzie!”. Wypisali mi przepustkę i wpuścili do szpitala. Ze dwie godziny siedziałem tam i rozmawiałem z ludźmi – taką stanowiłem sensację! Wszyscy myśleli, że już nie żyję. (...)

Podobne tytuły
Zabić twardziela

Zabić twardziela

Znana psycholożka i pisarka rozprawia się z polskim mężczyzną. Zagubionym, sfrustrowanym, przeżywającym kryzys męskości. Ale to nie tylko sąd nad mężczyzną, to również katalog rad, jak z tego kryzysu wyjść. Czytajcie panowie,...

cena: 39,90  30,66 zł
do koszyka
Modlimy się o uwolnienie

Modlimy się o uwolnienie

Modlitwa jest doświadczeniem wiary, w której nie mówi się o sobie samym, o jakiejś idei albo nieosobowej sile, ale ten, kto się modli, rozpoznaje osobową, rzeczywistą i żywą obecność Boga. Autor prowadzi rozważania na temat natury...

cena: 22,00  14,91 zł
do koszyka
Pamięć Brzemię i uwolnienie

Pamięć Brzemię i uwolnienie

"Pamięć ? brzemię i uwolnienie" stanowi próbę prześledzenia dróg i bezdroży niemieckich zmagań z nazistowską przeszłością. Głównym zamiarem, który wiedzie autorkę przez gąszcz aktorów, tematów, instytucji, wydarzeń i zjawisk,...

cena: 45,00  25,43 zł
do koszyka
Zbaw nas ode złego. Modlitwy o uwolnienie i uzdrowienie

Zbaw nas ode złego. Modlitwy o uwolnienie i uzdrowienie

Niniejsza publikacja, dla której inspiracją były liczne prośby kierowane do autora, zawiera modlitwy o uwolnienie od szatana lub szkodliwych jego wpływów oraz chorób i cierpień. Mogą z nich korzystać zarówno kapłani, jak i ludzie...

cena: 8,20  5,22 zł
do koszyka
Miłość i strach. Dzieje uczuć kobiet i mężczyzn. Wiek XVI-XVIII. Uwolnienie i konsumpcja żądz

Miłość i strach. Dzieje uczuć kobiet i mężczyzn. Wiek XVI-XVIII. Uwolnienie i konsumpcja żądz

Kontynuując swą podróż przez stulecia, Jerzy Besala przygląda się tym razem uczuciowości i obyczajowości właściwej dla XVI, XVII i XVIII wieku. To epoka odkryć geograficznych, wielkich przemian związanych z rozwojem handlu,...

cena: 49,90  33,82 zł
do koszyka
Biuro obsługi klienta jest do Państwa dyspozycji: od poniedziałku do piątku w godz 9:00-19:00, w soboty od 9:00 - 16:00, tel. +48 12 312 03 20 mail. sklep@lovebooks.pl
opracowanie Prekursor